donderdag 12 februari 2015

5 Fouten

Fouten en niet nadenken 
De meeste inmates zijn armetierig, slim en inventief, In de vorige geschreven stukken had ik al verteld geen armoede te hebben gehad in mijn vroege jaren en nu nog steeds niet.

Ik loop rond tijdens het luchten, raar maar waar je blijft de vrijheid proeven als je naar de hemel kijkt. Je ziet ook dat je mede gevangen dat doen. De luchtplaats Blokhuispoort was bijzonder en aan de versleten steentjes kon je je gedachtes maken van wie er hier meer gelopen hadden.

Raar dat ik er nu meer over nadenk dan toen. Na het voorval vorig Blog was ik een soort van held. Ik heb te roken en kan boodschappen doen, dan heb je ook meteen “je vrienden om je heen”, raar maar waar je trapt erin, onder het motto, “hest ook een peukje voor mie” dat eindigt in een pakje shag. Zelfs je eten en luxere dingen ga je weggeven. Het leuke is, ze beloven je gouden bergen als ze uit de gevangenis komen maar niets is minder waar.

Uiteindelijk ben je allemaal gelijk daar waar je niet wil zijn. Dan komt mijn eerste bezoek langs in de Blokhuispoort. Vooraf douche nette kleren aan en dan richting de bezoekzaal. Daar wordt je van boven naar beneden gefouilleerd en ook het bezoek wordt gefouilleerd.

Ik was erg verrast door het vrouwelijk bezoek van medegedetineerden, erg mooie korte rokjes veelal zonder slip. Ik zo achterlijk dat ik was, maar vaginaal werd er dus drugs binnen gebracht en dat werd er door een inmate er keurig uitgepulkt. Een nieuw fenomeen voor mij, ik zag het gebeuren en later kreeg ik te horen dat inmates hun anus voor bezoek insmeerden met Vaseline om het dan gemakkelijk er in te kunnen verstoppen en dus binnen kunnen brengen.

Ik vond het wel grappig en vooral dat gedeal de volgende dag. Ik had hier nooit over nagedacht en bedacht ook ter plekke dat ik 1 van mijn vriendinnen hiervoor niet kon strikken.

In verhouding tot vond ik het regime in de Blokhuispoort erg streng naar mate dat ik later meerdere gevangenissen had bezocht. Dit was mijn ervaring, “ik die niks verkeerds deed”, werd bijvoorbeeld 3 keer in de week lastig gevallen door een zgn.. Cel inspectie.

Dit had te maken omdat ik meer geld of zo had. Mijn buurman die een goeie drugsdealer was en nog is, werd mondjesmaat gecontroleerd. Zelfs van dit gedrag raakte ik gefrustreerd en zekers de manier waarop. Wat vervolgens leidde dat ik de 5 keer bezoek van de bewaarders zo de cel uitveegde en vervolgens weer naar de isolatiecel mocht.

Ik was het meer dan zat om elke keer mijn cel op te ruimen terwijl ik dat altijd netjes had. Het was een kat en muis spel geworden en ik kon dat niet tegenhouden. Zo werd ik ook verdacht van geld betalen aan de vrouwen van inmates buiten de gevangenis. wordt vervolg ………..
Privé reacties naar: foeke.tichelaar@gmail.com

woensdag 11 februari 2015

4 Blokhuispoort

Gevangen opnieuw in de Blokhuispoort 
Opnieuw geen pretje, er was een open Tbc uitgebroken in Sneek. Ik kwam daar dagelijks over de vloer, bij deze familie. 14 dagen ervoor had ik een prikje onder mijn huid gehad en ik bleek niet besmet te zijn. Ik werd gearresteerd wederom voor geweldsdelicten en had nog 59 dagen te gaan.

Ik werd binnengebracht in de Blokhuispoort. Wat ik niet wist dat ik weliswaar mogelijk besmet was, dus opnieuw een prikje en als voorzorg werd ik meteen apart in een verblijf gebracht. Hoe dat hete weet ik zo niet meer. Wat mij is bijgebleven dat ik niks maar dan ook echt niks mocht ook niet luchten.

Ik kreeg steriele witte kleding aan en verder niets in mijn celletje deze was kleiner dan ik inmiddels gewend was. Alles wat ik vroeg, een boek of het maakte niet uit ik kreeg niks behalve mijn eten en drinken door een verpleegster die een mondkapje om had. Dat eten zette ze op het raamluikje dan moest ik wachten tot zij was weggelopen en dan kon ik het daar wegpakken.

Diep triest, ik voelde mij kerngezond en zekers in de kracht van mijn leven op die leeftijd. Afijn, de tweede keer ging dat blaasje onder mijn huid niet weg en er spookte van alles door mijn hoofd. Er was niemand die me iets ging vertellen of uitleggen wat ook maar Tbc inhield. Misschien ging ik wel dood.

Ik werd er panisch van alleen in dat celletje en wat ik ook probeerde niemand stond me te woord. Dit was op 1 na de zwaarste week in de gevangenis van mijn leven. Na dag 3 het blaasje bleef en had wel elke dag controle van een Arts. De arts vertelde dat het eerst weg moest gaan en ik daarna overgeplaatst zou worden, er was een max van drie dagen.

Ik had de pech dat het 6 dagen duurde wat erg vreemd bleek te zijn. Vanaf dag 1 hoorde ik in het voorbijgaan van de gevangenen; “Daar zit die Tbc lijder uit Sneek”, ik had nog niet 1 gevangene gezien maar iedereen wist dat ik achter die deur zat. Erg frustrerend, ik werd zoals gewoonlijk woest op alles en ik kon er niks aan doen.

Ik werd gekker en gekker en vooral hulpeloos, totdat de arts had uitgevonden dat ik dus niks mankeerde werd ik naar de 3 de verdieping gebracht in de hoek. Ik mocht dagenlang nog geen contact hebben met mede gevangen. Ik kreeg direct een overdosis aan fruit en goed voedsel om aan te sterken. Ps. ik was toen 110 kilo en de schurft aan fruit maar at het toch.

Dan de 10de dag, ik mocht mee luchten. Iedereen keek me met een scheve nek aan en liep of ver achter me of voor me maar niemand kwam in mijn buurt. Toen hoorde ik een zelfde stem als een paar dagen eerder; ”kijk daar loopt die Tbc leider”, terwijl ik inmiddels wist dat ik het niet had en niet gehad had. Er ontstond een woede in mijn hoofd en dacht dit moet afgelopen zijn.

Na luchten liep hij voor me trap op richting 3de verdieping en ook nog richting mijn cel ik zag mijn kans schoon. Sloeg hem zo hard in zijn nek en hij viel in 1 zwaai pakte ik hem van de grond en hing hem over de reling heen. Dit was hoorde ik achteraf en veelvoorkomend gebeuren in de Blokhuispoort. Als er op dat moment niet 10 bewaarders waren geweest had ik hem laten vallen zonder pardon. En had daar dan ook geen spijt van gehad, ik kreeg hiervoor 4 dagen ISO nog slechter.

Maar beter te handelen, toen ik daar uit kwam begon er een andere periode gevangenis. Dit was voor velen altijd het geval als je uit de ISO kwam, dan had een ieder meer respect voor je.
Dit waren de eerste 14 dagen,  wordt vervolgd…….
Privé reacties naar: foeke.tichelaar@gmail.com

dinsdag 20 januari 2015

3. Sloper

Op de 2 voorgaande blogs beantwoord ik eerst een paar vragen.

Allereerst of ik wilde uitleggen wat het verschil in verblijf is met een politie cel en de gevangenis. Dit is zeer snel uit te leggen, bij een elke arrestatie wordt je door de politie min of meer als een hond behandeld omdat een politie agent jou ziet als een stuk vuil ook al weten ze op voorhand niet wat je hebt gedaan. Een Rechter Commissaris bepaald wat er met je gaat gebeuren zolang daar geen uitslag over bekend is gedragen agenten waar dan ook in de wereld als Haantjes en mag je 2 sigaretten per dag roken op een luchtkooi - plaats.

Eenmaal de weg naar de gevangenis vanuit het bureau, volgt er nog een nare ervaring. Dat is de weg er naartoe in de boevenwagen, deze alom ongecontroleerde randdebielen komen vol op een stoplicht aanrijden en dan volop in de remmen en hun meest geliefde zijn de rotondes let wel jij zit daar zonder gordel in 75 bij 75 cm en wordt aan alle kanten door elkaar geveegd en als je op plaatst van bestemming bent hebben de chauffeurs de grootste lol. 

Dan bij aankomst de gevangenis in dit geval de Blokhuispoort voor mij worden al je bezittingen opgeschreven en in je fouillering gedaan daar mag je voor tekenen. Bij vertrek krijg je dat keurig terug, dan moet je douchen en dan je spullen mee naar je cel onder begeleiding van een bewaarder. Ben je weliswaar vervelend door meerdere bewaarders iets wat ik nooit zelf heb meegemaakt. Dan een intake gesprek, daarna gaat de celdeur dicht en het systeem volgt.

Wat mij altijd is bijgebleven van de Blokhuispoort eerste keer was. Dat ik een heel goed gesprek had met een bewaarder. Ik weet zijn naam jammer genoeg niet meer, maar ik kwam erg goed tot rust terwijl ik dat niet was toen ik binnen kwam. Deze man daar had ik wat aan de komende dagen, uit mijn cel verliep het moeizamer i.v.m. de vele Sneekers die er ook verbleven, waar ik nog wel een appeltje mee te schillen had.

Dit resulteerde dat ik na 5 /6 dagen overgeplaatst werd naar de Marwei en op onverklaarbare wijze na drie dagen op vrije voeten werd gesteld en er nooit weer iets van gehoord heb?
Dan was er nog een vraag. In overleg ga ik volgende week een Pdf bestand erbij plaatsen van mijn strafblad.

Dan verder. Na het verlaten van Jellie begin ik mijn handel in antieke bouwmaterialen, hoofdzakelijk demonteren van boerderijen en oude huisjes wat resulteerde naar groter en groter. Ik moest woonruimte hebben en ging wonen in Warns bij Rolf F, ja die dus die anderhalf jaar later de secretaresse van de burgemeester van Sneek ombracht door verwurging.

Ik had erg veel werk en ik had een goeie afnemer voor alles maar er bleef van alles gebeuren. Hij was gek en ook voor niets en niemand bang ook niet voor politie, maar ik zat wel ongeveer 20 uur per dag met hem opgescheept.

Talloze arrestatie volgden, die meestal betaald werden of weekendje politiecel, na het opstarten en bij hem wonende leerde ik Desiree kennen. Gek genoeg woonde ze dezelfde avond bij me in en ging meewerken met ons. Erg leuk een vrouwelijke sloper, Rolf was inmiddels bij ons weg en Desiree en ik besloten samen verder te gaan zij voor haar zelf slopen en ik ook dit werd een race tegen de klok als ik 2 projecten aan nam, pakte zij er drie aan zij had ineens allemaal meiden aan het werk en ik allemaal jongens. 

Er kwamen werkelijk waar bakken vol geld binnen en Walstra antieke bouwmaterialen in toen Burgwerd betaalde later Bolsward ons alles zwart uit dus zonder bonnetje. Heerlijk, ik hield dit met Desiree 4 jaar uit, wij hadden samen een pand vlak voor Witmarsum en ik had een winkelpand gekocht in Sneek. Inmiddels was ik drie jaar uit Justitie haar handen geweest, maar af en toe een celletje. Wij geraken dus bij elkaar weg en het gaat direct weer mis met me een soort van onmacht en miste mijn maatje waar ik heel veel met mee had gemaakt. 

Vrij kort dat ik alleen was beginnen de wat serieuze vechtpartijen waarbij er 1 jongen bijna het leven verloor. Aanklacht poging tot doodslag en werd veroordeeld voor zeer zware mishandeling. Het snelrecht was toen net ingevoerd en ik mocht op herhaling terug naar De Blokhuispoort. Volgende week zal het verhaal daar geheel aan gewijd zijn. Volgende week meer…
Privé reacties naar: foeke.tichelaar@gmail.com

woensdag 14 januari 2015

2. Boefje

Het boefje in de grote mensen wereld.
Dan kom ik meer en meer in de grote mensen wereld terecht, haat en verdriet, maar toch ook geluk uit de kant van de familie. Ik zag geen liefde van mijn ouders. Reisjes naar Haarlem en Amsterdam en ik was nog niet of net 14 jaar. Ik leerde van Simon nog meer ”het boefje” te zijn en zo spande hij me voor zijn karretje voor het gewin van zijn eigen portemonnee. Wat hij niet begreep dat hij een aapje leerde klimmen, mijn leven bestond uit handeltjes van antieke tegeltjes tot mooi antiek. Ik leerde veel criminele dingetjes en uiteindelijk kwam ik te wonen bij mevr. Sloep op de Rozengracht te Amsterdam.

Hoe dit verloopt, komt in een later te schrijven boek. Maar afijn, ik blijf 3 jaar uit de armen der wet tot ik de fout maak terug te keren naar Sneek in Friesland. Zak vol geld mee dat ik verdiend heb met schatgraverij en een grote schat aan bodemvondsten. Totaal bezit, erg veel als je 19 bent en totaal schijt aan de hele wereld.

Ik zag alles en een ieder als zwakke mensen om me heen en had 1 missie, jullie Snekers krijgen mij er nooit onder. Door een nicht Ingrid haar vriend kreeg ik een baan bij van Looy op de Appelmarkt in Bolsward. Dit werd mijn eerste baas zonder loyaliteit maar dat had ik in 2 weken snel door. Dus 1 krat appels voor hem 1 voor mij en vervolgens werd ik overgeplaatst naar Sneek op het Oosterdijk, de echte groenteman.

Ik had van mijn nicht haar vriend geleerd creatief te boekhouden. Nou ik had weinig school gehad maar wist na 1 dag hoe het moest, als in 1 krat prei 12 kilo zat schreef ik 16 op zo 4 kilo in mijn eigen zak. Ik had de hele horeca van Sneek in mijn zak en gaan. En echt waar ik heb die van Looy vol trots genaaid. Waarom Ik kan het jullie niet vertellen, het waren nare niet sociale mensen. Zij dachten we worden rijk over de rug van het personeel. Jackie en ik waren hun een stap voor.

Ik ben uiteindelijk 21 en sla iemand in de Lichtboei in een partij stapelglazen. Zijn bijnaam is: “Jan Gordijn”. Ik kwam nuchter de dancing binnen en had een Lammycoat aan die ik naar boven wilde brengen in de garderobe. Gevolg, ik sloeg door. Hij stond op de trap en tipte mijn eerst biertje uit mijn hand. Vandaan actie en reactie. Zonder na te denken lag ie in de stapelglazen en ik werd geslagen door 8 man Sneker politieagenten met gummi knuppels. Ik heb het niet gevoeld ik was bewusteloos. Het was op een donderdagavond en vrijdagmorgen ontwaak ik in de Blokhuispoort. Omdat ze in Sneek nogal bang waren voor het geziene gedrag was ik direct afgevoerd naar Leeuwarden.

Ik wil jullie vertellen, ik was echt de weg kwijt toen ik ontwaakte, maar oké het was weekend en moest wachten tot er een rechter-commissaris langs zou komen. Ik mocht niet bellen en hij kwam pas maandagmorgen. Dus mijn eerste slechte ervaring in de bajes, ik hield me rustig en mocht luchten. Rondjes lopen? Ik dacht zijn ze hier allemaal gek geworden en het fenomeen bukshag.

Elk rondje lopen pakten gedetineerden half opgerookte peukjes op, het voordeel was ik weet nog goed dat ik geld op zak had en ik mocht wat kopen dus shag en sigaretten en meteen genoeg. Dit werd een erg lang weekend, door vele verhoren uiteindelijk werd ik pas de woensdags erna vrijgelaten. Dit kon mij werkelijk niets schelen en ik had grote lol met de bukshag.

Ik word vrijgelaten met een brief dat ik de eerste drie maanden niet in een horeca gelegenheid mocht komen. Lachen, nou woensdagavond was ik weer van de partij, zij waren het vergeten te vertellen aan de horeca eigenaars, dus dikke pret. Ik nam het gedrag zeg maar van mijn vader over en was soms gek maar meestal lief.

Anyway, ik kon geen gulden middenweg vinden. Het was of lief of er vol op in. Dat resulteerde tot nu toe 97 weekenden politiecellen waar dan ook in Nederland, België of Frankrijk.

Dan ben ik uiteindelijk 23, weg bij Jellie, mijn zoontje en begin een stap in meester oplichterij bij banken. Een ieder ziet het aankomen en het werd mijn passie. Politie rechercheurs bleven mij oppakken te pas en te onpas maar ik was ze een slag voor. Ik had een advocate gevonden die blind voor me ging, ik werd wel opgepakt maar zij haalde me er net zo hard weer uit.

Dan begint er een leven van onschendbaarheid ik en haar 2 handen op 1 buik ik voelde dat als mijn compagnon. Ondanks haar bleven ze me oppakken voor zoals: “Foeke je hebt nog 6000 gulden boetes openstaan”, dat kun je toch niet betalen. Het kutte was altijd op vrijdag, liet ik me afvoeren naar het bureau en als het dan 6150 gulden was legde ik 7 briefjes van 1000 neer en eiste onmiddellijke vrijlating. Dit is erg vaak gebeurd maar ja die “pisbakken” hadden nooit wisselgeld, waar ik een hoop lol aan heb beleefd. Volgende week meer…
Privé reacties naar: foeke.tichelaar@gmail.com

dinsdag 6 januari 2015

1. Ondeugd

Van ondeugd tot boefje, maar uiteindelijk zwaar crimineel.

Dag mensen leden ex gedetineerden en ieder die het leuk vind om iets van het gevangenis leven wil te weten komen vanaf 1975!

Mijn naam is F. Tichelaar reg: 1199603, geboren te Sneek 18.10.65
Hierbij wil en mag ik de komende tijd een stukje schrijven over mijn verleden vanaf mijn jeugd tot nu bijna 50. Het verhaal gaat over mij en hoe ik op vrij jonge leeftijd in aanraking kwam met politie en justitie, normaal zou het anders gelopen zijn maar het zij zo. Daarom wil ik ook op voorhand schrijven wat er gebeurde in mijn jeugdjaren met alle narigheid alom. Al denken mijn ouders daar anders over. Aan het eind zal een ieder dit verhaal gaan begrijpen.

Zoals niemand heb je er om gevraagd om geboren te worden en als dan hoop je als kind een zorgeloos leven te lijden en je een toekomst tegen moet kunt zien. De eerste 5 jaar ging goed, sterker nog ik weet van mijn eerste kinderjaren alles te herinneren, totdat mijn jongste zusje werd geboren. Ik heb een één jaar oudere zus, mijn moeder kreeg na de bevalling een postnatale depressie en die bleek achteraf voor jaren.

Mijn ouders hebben er niet bij nagedacht hoe ik hier mee geworsteld heb. Ik was slim en wijs ook al zeg ik dat van mezelf het is zo. Mijn moeder werd opgenomen en tante G nam de honneurs waar bij huize Tichelaar. Moeders kwam af en toe terug uit afdeling P van het Sint Antonius Ziekenhuis Sneek en was zo gek als een deur. Ze nam 40 Valium (Roche) en aan een bril, ze keek scheel van de valium. Uiteindelijk werd ze gek genoeg voor volledige opname. Mijn vader kon nog geen ei kan bakken en ik werd bij opa en oma ondergebracht.

Ps. die mis ik nog steeds, eerst voor 17 maanden, mijn 2 zussen ergens ook bij de familie, het roer was weg uit de familie Tichelaar. Ik zocht naar alles wat een soort van erkenning gaf, het maakte me niets meer uit en was net 7 jaar. Ik kon leren op school en behaalde hoge cijfers, maar ik begon te trappen tegen het leven als een soort van Remy. Ik heb me vaak alleen gevoeld en nu nog maar daarover later. Uiteindelijk genas mijn moeder en werd het gezin zeg maar herenigd. Mijn gevoel was weg ik hield niet meer van mijn vader en zeker niet meer van mijn moeder. Mijn opa van der Zee en oma Tichelaar hebben erg goed voor me gezorgd en ook diverse andere tantes en ooms.

Nu ik het opnieuw schrijf waren dat de mensen die van me hielden en nu nog sommige. Tijdens mijn moeders aanwezigheid ging ik dus de narigheid opzoeken, zoals bij de C&A in Sneek in de fietsenstalling alle ventielen eruit draaien en weggooien. Elke week op woensdagmiddag 2 uur met een schoolvriendje dat duurde 3 weken. Politieman Ruis zette de steeg af en dat was de eerste keer in het politiebureau.

Zes weken lang werden wij woensdags van school gehaald om 12 uur toen nog in een blauwe kever en moesten we de tegeltjes tellen daarna spliterwten wat niet. Het deed me niks ik was toch al niet geïntimideerd door de arm der wet, mijn vader met de bijnaam “schrik van Sneek” deed hier ook al niet te goede aan. Hij sloeg net zo gemakkelijk een agent dan een normale of niet normale burger op zijn smoel. Ik werd een moeilijk jong, willens en wetens het spoor verlaten was eigenlijk geboren.

Stapje voor stapje werd ik een boefje, ik was inmiddels 10 jaar en stak bij ons op de gracht een splinternieuwe Mercedes in de brand. Ik stopte een doerrebout in de benzinedop waardoor hij explodeerde. Ik stond erbij en keek erna mijn passie voor vuur was geboren hier later meer over heb ongeveer 30 jaar een bijnaam gehad maar die onthul ik als laatste. Rond die zelfde periode stak ik omliggend Sneek alle rietvelden in de brand, waar ze vervolgens hele woonwijken gingen bouwen c.q. bedrijfsterreinen. Nooit een bedankje gehad van de gemeente. (Lol)

Het kattenkwaad werd erger en erger maar ik had ook een baantje in de sigarettenwinkel. Ik werd van de ene na andere school afgetrapt en op naar de volgende. Het gekke was dat er achteraf veel mensen van me hielden en nu nog, maar ik was er blind voor geworden. Inmiddels had ik ook een stel gevonden en raakte daarmee in contact. Simon en Lydia waren op vakantie in Sneek, Simon die aan schatgraven, “amateur archeoloog” zij konden geen kinderen krijgen en waren helemaal gek met mij. Door hem werd ik nog een groter boefje, volgende week meer… groet Foeke.
Privé reacties naar: foeke.tichelaar@gmail.com